Żeby cukier wyglądał jak wygląda musi przejść rafinacje. Na czym to polega wyjaśnię za chwilę w notce. Burak – to naturalny produkt roślinny, w którym znajduje się wiele witamin, soli mineralnych, enzymów, hormonów. Cukier otrzymany z buraków jest dokładnie oczyszczany, krystalizowany, filtrowany. By nadać mu białą barwę jest poddawany oddziaływaniu chlorku wapnia – trucizny! Do naszego żołądka cukier dostaje się jako substancja czysto chemiczna – sacharoza, która pozbawiona jest witamin, soli mineralnych, substancji aktywnych biologicznie. By taki produkt został wchłonięty przez organizm, musi być do niego dołączone szereg „substancji„ W naturalnym produkcie – buraku – są wszystkie niezbędne substancje, a w cukrze ich brak. Dlatego też organizm zmuszony jest oddawać je z własnych zapasów – wapń z zębów – stąd próchnica, żelazo i inne pierwiastki z krwi – co prowadzi do anemii, cukrzycy itd. Cukier dodawany jest do bardzo dużej ilości produktów jakie jemy czy pijemy tj. herbata, kawa, napoje,  ciastka, cukierki itd. Właśnie poprzez spożywanie takich produktów doprowadzamy do zachorowań na cukrzycę, anemię czy nowotwory krwi.

Tak więc największym błędem jakie popełniali nasi rodzice, dziadkowie czy nawet my jest to, że wyrabiamy apetyt na słodycze u naszych pociech. Starajmy się tego nie robić żeby ich życie było lepsze i lżejsze.

Czytając książkę Tombaka znalazłam jednak informacje co zrobić żeby zmienić ten zły cukier na dobry.

Do szklanego naczynia o objętości 1 1/2-2 litrów wsypać 750 gramów cukru (kryształu), 200 ml przegotowanej lub topionej wody i 200 ml miodu (ulubionego gatunku). Wszystkie te składniki należy wymieszać i odstawić na 8 dni (przechowywać w temperaturze pokojowej), mieszając całość trzy razy dziennie drewnianą łyżką. W wyniku zachodzących reakcji chemicznych
sacharoza (która pochłania wapń), pod wpływem miodu i wody rozkłada się na glukozę i fruktozę, które są bardzo zdrowe.

Biały cukier możemy również zastąpić m.in. miodem lub nisko-słodzonymi przetworami z owoców.

Tekst pochodzi z książki “Czy można żyć 150 lat?” Michała Tombaka.